Historia meteorytyki nierozerwalnie związana jest z Francją. Meteoryty takie jak: Alais (1806) - pierwszy chondryt węglisty, Chassigny (1815) - pierwszy "mars", Aubres (1836) - od niego aubryty, to kamienie milowe w meteorytyce.

Jednak pomimo znacznej powierzchni kraju, na terenie Francji, udokumentowano tylko jeden duży krater meteorytowy, w okolicach Rochechouart, całkiem niedawno, pod koniec lat 60-tych XX wieku.

Wpływ triasowego kataklizmu obserwować można na obszarze o średnicy ok 30 km, rozciągajacym się na granicy prowincji Poitou-Charente (tej od Karola Młota, "co stłukł Saracena" w 732 r. pod Poitiers) i Limousin (tej od słynnych potężnych krów rasy "limousin", które dały nazwę wielkim samochodom), stykając się departamentami Charente i Haute-Vienne. Przez obszar krateru przebiega obecnie dział wodny historycznych rzek Charente i Vienne, od których biorą nazwy departamentów.

Rochechouart w departamencie Górnej Vienny jest największym miastem tej okolicy. Stąd nazwa krateru. W Polsce jest on mało znany, ze względu na znaczną odległość od Polski i oddalenie od głównych tras turystycznych.

Poniżej relacja autora strony z wyprawy z 2007 roku do krateru. Szczegóły naukowe dotyczące krateru znaleźć można na stronach Ernstona i Claudina .


Zdjęcia: Sieciech Czajka, Wiesław Czajka

Na zdjęciu: Zamek Rochechouart. Symbol francuskiej krainy meteorytowej. Skała po lewej zbudowana z brekcji uderzeniowej.

Na zdjęciu: Prywatne muzeum Paula Pellasa w centrum Rochechouart. Pomimo, że nieduże, znajdziemy w nim całą wiedzę o kraterze, a okazy brekcji znajdują się wprost w murach tego załuka.

Na zdjęciu: historyczny kamieniołom Montoume - obecnie rezerwat. Miejsce wydobycia szklistej brekcji, której czerwone zabarwienie naukowcy wywodzą od rozpylonego i utlenionego żelaza mateorytowego. Kamień był wyjątkowo ceniony, gdyż detale wykonane z niego kontrastowały aktywną, trwałą czerwienią.

Na zdjęciu: miejscowość Montoume, nieopodal kamieniołomu. Ze względu na inwersję rzeźby spąg krateru tworzy obecnie wzniesienie. W podłożu widoczna wychodnia czerwonej brekcji.

Na zdjęciu: miejscowość Montoume, nieopodal kamieniołomu. Widok w kierunku Rochechouart. Obecny charakter krateru. Widoczna wyraźna inwersja terenu. Dno krateru jest współcześnie najwyższą serią skalną. W podłożu gleba wytworzona z czerwonej brekcji.

Na zdjęciu: miejscowość Chassenon, termy gallo-rzymskie. Widok w kierunku wsi Chassenon i rzeki Graine. Obecny charakter krateru. Podłoże stanowi brekcja uderzeniowa z butelkowo-zielonym szklistym lepiszczem. Materiał ten stanowił doskonały surowiec do wzniesienia zarówno do potężnych term gallo-rzymskich, jak i mniejszych budowli budowanych do czasów współczesnych.

Na zdjęciu: miejscowość Chassenon, wnętrze term gallo-rzymskich. Materiał do ich budowy to brekcja uderzeniowa z butelkowo-zielonym szklistym lepiszczem, wydobywana dosłownie na miejscu. Detale architektoniczne wykończone charakterystyczną płaską cegłą rzymską.

Na zdjęciu: kamieniołom Champagnac. Strefa deformacji w brzeżnej części krateru. W centrum widoczny wyraźny uskok, jako wynik potężnej fali uderzeniowej.

Na zdjęciu: kamieniołom Champagnac. Deformacje podłoża wywołane kataklizmem - efekt łupek szokowy.

Na zdjęciu: kamieniołom Champagnac. Nasunięcie fazy spływu zboczowego, będące wynikiem niestabilności osadu postimpaktowego.