Problem wyjaśnienia genezy zagłębień bezodpływowych, zwanych kraterami Moraska, leży w łączeniu ich z miejscem, w którym występuje najliczniejsze stanowisko znalezisk odłamków metorytu moraskiego.
Sprawa wygląda zupełnie inaczej, jeśli na zagłębienia te spojrzymy poprzez obraz całej moreny moraskiej. Na poniższej grafice kratery Moraska to minimalne przejaśnienia na końcu strzałki, zaś morena moraska to kompleks wzniesień w kolorze brązowym z przejaśnieniem w jego centralnej części.

Źródło: VANELLUS

Zagłębienia te leżą w szczególnym miejscu, na wewnętrznych zboczach misy lądolodu i rozsiane są również poza obszarem znalezisk meteorytów. Obszar występowania zagłębień leży na obszarze intensywnego odprowadzania wód polodowcowych, często pod ciśnieniem.

Źródło: VANELLUS

Na zdjęciu miejsce najliczniejszych znalezisk, w głębi widok na misę polodowcową.

Źródło: "Meteoryt"

Naukowcy zajmujacy się rozwiązaniem tej zagadki, łączą w sposób emocjonalny, badanie samego spadku z miejscem jego wystąpienia. Brak jest kompleksowych badań geomorfologicznych całej moreny moraskiej, jak również brak jest komparatywnych badań w stosunku do podobnych kraterów uderzeniowych. Obecne badania kraterów skupiają się na datowaniu obiektów na podstawie osadów z wnętrza wybranych zagłębień, bez metodycznej oceny ewentualnych oznak skutków uderzenia (zniszczeń, mikrozniszczeń).

Materiały na temat Moraska można znaleźć w "Meteorycie"

Poglądy autora strony wyraża publikacja zamieszczona w materiałach pokonferencyjnych III Konferencji Meteorytowej w Poznaniu.